Տնային աշխատանք

0

1.Աշխատանքը սև է, հացը սպիտսկ:

2.Անխիղճ մարդու հացը  երկաթ  կդառնա:

                                             Հացերի արքա լավաշի մասին

Հայասատանում լավաշ հացը  հայտնի էր դեռ ավելի քան  երեք  հազար տարի առաջ:Արտաշատ քաղաքի պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել է  այդ ժամանակաշրջանի   գետնափոր  թոնիրը,որտեղ  լավաշ էին  թխում:

Լավաշը նուրբ, երկար,մինչև 70սմ  օվալաձև հաց է:Լավաշը իսկական  հայկական հաց է,այն թխում էին միմիայն հայ կանայք:Այն  թխում են  թրծված,հողի մեջ թաղված հատուկ  կավե  գլանաձև փոսում,որը կոչվում է  թոնիր:Գետնափոր կավե թոնիրը հայկական խոհանոցի առաջին գործիքներից է:

Լավաշը աշխարհի ամենաերկարաժամկետ պահվող հացըն է,այն կարելի է  պահել ավելի քան մեկ տարի:Լավաշը  բոլոր տոնական սեղանների պարտադիր  և  գլխավոր զարդն է:

                                    Ավանդազրույցներ լավաշ հացի մասին

Ըստ հայ դիցաբանության`հայոց ռազմի աստաված Վահագնի և  գեղեցկության  աստվածուհի  Աստղիկի հարսանիքին  աստվածների հայր Արամազդը Աստղիկի ուսին լավաշ է դնում:Փեսա Վահագնի տուն գնալաու ճանապարհին լավաշը ընկնում է հարս Աստղիկի ուսից:Արամազդը զայրանում է ու ասում.«Հացը գետին ձգողը չի կարող կին ու մայր դառնալ»:Այսպես Վահագն ու Աստղիկը երբեք չեն կարողանում ամուսնանալ և մնում են հավերժական սիրահարներ:ԵՎ մինչ այսօր հարսանիքի ժամանակ հայ հարսները զգույշ են քայլում, որպեսզի լավաշն իրենց ուսից չընկնի և չունենան Աստղիկի տխուր ճակատագիրը:

Реклама

Տնային աշխատանաք

0

1)նիրհի-քուն

կածան-արահետ,նեղ ճամփա

2)Ես հասկացաոր աշնան մեղմարևի մեջ ամեն ինչ թախծոտ ու գեղեցիկ էև միակ տգեղը ես եմ

Այս նախադասությունով ես  հասակացա,որ սուտը մարդաուն տգեղացնում է:

Տնային աշխատանք

0

1)Մի ժլատ մարդ գիշերով ստիպված պիտի գնար հարևան քաղաք: Նա հանդիպեց մի ագահ վարորդի ու խնդրեց իրեն տեղ հասցնել:  Երբ տեղ հասան, ուղևորն իջավ մեքենայից ու սկսեց գրպանները շուռ ու մուռ տալ՝  իբր փող է  փնտրում: Վա~յ, սպասի՛ր, լուցկի՛ տուր, ամբողջ փողս մեքենայի մեջ է ընկել, — ասաց նա: Այս լսելով՝ վարորդը  քշեց մեքենան: Ուղևորը, քմծիծաղ տալով, հեռացավ:

2)    <<Միամիտ  վարորդը>>

3)Այս պատմությունից  ես  հասկացա,որ պետք չէ լինել միամիտ, ժլատ  և պետք  չէ  հավատալ և վստահել օտար մադկանց:

4)Մարդ,քաղաք,ագահ,վարորդ,լուցկի

5)Ժլադ,հարևան,քշել,ուղևոր,գրպան:

 

Տնային աշխատանք

0

\1. Կետերի փոխարեն գրեք ո, օ կամ վո . հակաօդային, օազիս, որսորդ, չարորակ, օբյեկտ, ոսկեզօծել, օդերևութաբանական, օրըստօրե, օրացույց, որթ, որձ, օձ, օձագալար, օձիք, ամենաորակյալ, Օրմիզդուխտ, հայորդի, արջորս, ջրօրհնեք, Վոլգոգրադ:

2.Կետերի փոխարեն գրեք ե կամ է. դողէրոցք, էջանշան, պատնեշ,  վայրեջք, Էջմիածին, վերելք,  երակ, ամենաէական, ամենաերկար,  ստորերկրյա, Վարդգես, բազմերանգ, ծովեզր,  լայնէկրան,  մեջք,  ամենաէժան, կիսաեփ, չէի, չէիր, չէինք, երփներանգ, անէական, լայնեզր:

3.Ընտրի՛ր Կոմիտասի բանաստեղծություններից մեկը, քեզ անծանոթ բառերը դուրս գրիր, բացատրական բառարանով նայիր բացատրությունները, ապա նորից կարդա բանաստեղծությունը և գրիր`
Ի՞նչ ես զգում, տեսնում և լսում բանաստեղծությունը կարդալիս:

Ի՞նչ մտքեր ծնվեցին բանաստեղծությունը կարդալիս:
Ինչպե՞ս կվերնագրեիր բանաստեղծությունը:

ԱՇՈՒՆ ԿՅԱՆՔ

Աչքի առաջ,
Հառաչ-հառաչ,
Խորհրդավոր տերևներ,
Բունեն ընկած կեղևներ,
Հողի վրա,
Դեղին հուսով
Կողի վրա։

Լուռ, անտերունչ,
Խուլ, անմռունչ՝
Չորով-փորով կեռ ծառեր,
Ծռով-փռով լեռ քարեր,
Եվ հենավոր՝
Սարի կողին,
Ե՛վ մենավոր։

1)հառաչ-տխուր ձայն

խորհրդավոր-առեղծվածային

անտերունչ-անտեր,խնամող չունեցող

2)Բանաստեղծությունը կարդալիս  զգում  եմ  աշնան շունչը, տեսնում եմ տերևաթափը և  լսում կաթ-կաթ անձրևի երգը:

3)Բանաստեղծությունը կարդալիս մի լավ միտք ծագեց`որոշեցի թրչունների համար մի փոքրիկ բույն պատրաստել, ամեն օր նրանց կկերակրեմ,որովհետև արդեն աշուն է,ցուրտ է  և  թրչունների համար շատ դժվար է կերակուր հայթհայթելը:

4) « Մի  տխուր աշնան պատմություն»

Տնային աշխատանք

0

1)էջ-է

էգ-է

էի-է

էքկուրսիա-է

կես-ե

սեր-ե

տեր-ե

հավերժ-ե

բազե-ե

րոպե-ե

2)Օր-օ

օգուտ-օ

օտար-օ

օղակ-օ

մորեխ-ո

նոր-ո

կտոր-ո

սովորել-ո

պահածո-ո

երեկո-ո

կինո-ո

3)Եղանակ-ե

երագ-ե

երամ-ե

երկիր-ե

երդում-ե

եռալ-ե

եղնիկ-ե

4)Հարևան-էվ

սևան-էվ

հևալ-եվ

տերև-էվ

թև-էվ

սև-էվ

նաև-եվ

նաև-եվ

և-եվ

5)

6)

7)

Տնային աշխատանք

0

1.Ստեղծագործությունը բաժանի՛ր հատվածների և վերնագրի՛ր:.

Խղճի խայթը

Կոմիտասը ելավ հյուրանոցից, վերարկուի օձիքը բարձրացրեց, ձեռքերը խոթեց գրպանները և քայլեց արագ ու ճկուն: Դեկտեմբերի կեսն էր. Փարիզի փողոցներում վնգստում էր ցուրտը: Եվ փարիզեցիները դուռ ու լուսամուտ գոցել էին օրվա դեմ: Հատուկենտ էին անցորդները: Փողոցի շրջադարձում Կոմիտասը մի դրամապանակ նկատեց: Հնամաշ էր, պարունակությամբ աղքատ` եղած-չեղածը տասը ֆրանկ:
«Խեղճ ու կրակ մեկն է կորցրել,- տխուր մտածեց նա և նայեց շուրջբոլորը,- էս ցուրտ օրվա ապրուստն է կորցրել` կորոնի, կդառնա, ետ կգա… Հիմա կգա»- համոզեց ինքն իրեն և նայեց ժամացույցին. 12-ին քառորդ էր պակաս, իսկ 12-ին Մարգարիտի մոտ ճաշի էր հրավիրված:Մի քիչ սպասեմ», – որոշեց ու հանդարտ սկսեց քայլել` փողոցի շրջադարձն ու ետ, շրջադարձն ու ետ, ուշադիր` փողոցով անցնող հատուկենտ անցորդներին: Եվ համոզված էր, որ կգա նա, ու ինքն անմիջնորդ կճանաչի նրան:
«Տխուր բան է օրվա ապրուստ չունենալը»,- մտածեց Կոմիտասը:

Կոմիտասի հուշրը

Հիշեց Բեռլինը:
1896 թվականին էր, էլի ձմեռ, Բեռլինի բարձրագույն երաժշտանոցում ուսանելու առաջին ձմեռն էր… Բարերարի ուղարկած ամսական թոշակը վերջացել էր, սպասում էր հաջորդին ու` չկար: Եվ դուրս էր եկել մի ծանոթից պարտք խնդրելու, բայց ինքնասիրությունը թույլ չէր տալիս բախել դուռը` հացի համար դրամ խնդրել, ու սոված չափչփում էր Բեռլինի փողոցները: Հանկարծ ոտքերի մոտ նշմարեց կես մարկ, վերցրեց ու ավելի շվարեց` ի՞նչ անել, կես մարկով ոչ կարող ես պանդոկ մտնել, ոչ` խանութ:
Ու այդ կես մարկով վիճակախաղի տոմս գնեց և շահեց հարյուր մարկ:
Հետո աչքերում շողաց մի կարևոր միտք, և նա ուրախացավ, որ դրամապանակի տերը դեռ չի հայտնվել, լավ է որ չի եկել, թե չէ արդեն ուշ կլիներ, շատ ուշ: Եվ նա գրպանից հանեց հարյուր ֆրանկ, ճիշտ` հարյուր, շտապ բացեց դրամապանակը և հարյուր ֆրանկը ծրարեց դրամապանակի խորքում, տասը ֆրանկի տակ: Ապա ժպտաց, ձեռքերը շփեց իրար, խոր շունչ քաշեց, հին ու ծանր պարտքերից ազատվողի պես հանգիստ շնչեց ու շնչի հետ հանկարծ հասկացավ, որ տասը տարի առաջ վիճակախաղով շահած հարյուր մարկը հոգու խորքում, իրենից էլ ծածուկ, պարտք է համարել:
«Ինչո՞ւ,- փորձեց հասկանալ,- ինչո՞ւ պարտք»:
«Որովհետև հարյուր մարդ այդ վիճակախաղում հուսախաբ եղավ, իսկ ես շահեցի, սեփականացրի հարյուր մարդու հարյուր մարկը»:

«Ուշացավ»,- ասաց և` այնպիսի տոնով, կարծես պատահական ու իրեն անծանոթ մեկի չէր սպասում, այլ բարեկամի, որի հետ նախապես պայմանավորվածություն ուներ հանդիպելու հենց այնտեղ` փողոցի շրջադարձում, հենց այդ ժամին, միայն թե, չգիտես ինչու, ուշանում է, չի գալիս… Բայց անպայման կգա, և ինքը պետք է սպասի, պարտավոր է:
«Գուցե գլխի էլ չէ, որ դրամապանակը կորցրել է: Կիմանա, կգա, ցուրտ է, շուտ գար»: Ձմռան այդ օրն աշխարհում միլիոն ու մեկ մարդ հյուրընկալ է, միլիոն ու մեկ ճաշի հրավեր ունի (միլիոն ու մեկերորդը` ինքը Կոմիտասը), միլիոն ու մեկ մարդ համերգ ու թատրոնի տոմս է գնել, միլիոն ու մեկ մարդ աշխատում է, միլիոն ու մեկ մարդ մտածում, գլուխ է ջարդում, միլիոն ու մեկ մարդ մեռնում է, միլիոն ու մեկ մարդ ծնվում է… Ձմռան այդ օր ու ժամին աշխարհում մի մարդ, մեկը, միայն մեկը, ձմռանաշունչ փողոցում անծանոթի է սպասում – վերադարձնելու նրա կորուստը` տասը ֆրանկ: Հենց գար տերը, և ինքը դրամապանակը հանձներ նրան ու շարունակեր Մարգարիտենց տան ճամփեն, կդառնար միլիոն ու մեկերորդ ճաշի հրավիրվածը: Ու եկավ նա…
Դեռատի կին էր` այր մարդու բաճկոնով, այր մարդու ոտնամաններով: Դեռատի կնոջ աչքերում բողոք կար, և հույսը լացի պես կախվել էր շուրթերից ու դողում էր:
—  Մադմուազել, դուք որևէ բան կորցրե՞լ եք:
— Այո՛… դրամապանակս եմ կորցրել,- ասաց ցածրաձայն:
Կոմիտասը ձեռքը տարավ գրպանը:
— Ահավասիկ: Վերցրեք,- տխուր ժպտաց,- իսկ ինչո՞ւ ուշացաք:- Աղջիկը թույլ մեկնեց ձեռքը, դրամապանակն առավ, դողացող մատներով փորձեց բացել: Դա ակամա մղում էր, պահի հետ կապ չունեցող: Կոմիտասն ափերի մեջ առավ նրա ձեռքերը:
— Բացել պետք չէ,- ասաց և ինքն իր համար ավելացրեց,- ցուրտ է…
Հետո ձեռքերը գրպանեց, թեթև խոնարհում արավ:
— Վաղը երեկոյան հայկական եկեղեցում հայկական նվագահանդես կա: Ձեզ հրավիրում եմ: Անպատճառ եկեք: Ցտեսություն:
Եվ նորեն գլուխ տվեց ու գնաց:

Աղջիկը մոլոր հայացքով հետևում էր նրան` ճկուն քայլերով հեռացող մարդուն, և մատները դրամապանակն էին շոշափում, որոնում այդ մարդու դեմքը , աչքերը, հայացքը, ձայնը: Ու երբ Կոմիտասը ետ նայեց, ժպտաց, ձեռքով արեց, աղջկա շուրթերը դողացին:

2. Ըստ պատմվածքի գրի՛ր Կոմիտասին բնութագրող 5 հատկանիշ:

Խղճով,մտահուգ,մարդկային,բարի,դրության մեջ մտնող:
3.Ի՞նչ է տալիս պատումին բեռլինյան տարիների հիշողություները:

 

4.Կոմիտասին ասում են՝ Հայ երգի Մեսրոպ Մաշտոց, ինչո՞ւ:

Որովհտև Կոմիտասն է հայ երաժտության հմնադիրը:
5.Ի՞նչ զգացողություն դու կունենաս կորուստը վերադարձնելիս:

ՈՒրախություն:
6.10-15 նախադասությամբ պատմի՛ր ստեղծագործությունը / բանավոր/ :

Մի  անգամ Կոմիտասը փողոցով քայլելիս մի հն դրամապանակ է գտնում,որի մեջ կար տաս փրանկ:Նա շատ խղճաց դրամապանակը կորցնողին:և հիշեց մի դեպք Բեռլինից:Մի օր նա հացի փող չուներ և հանկարծակի կես փռանկ գտավ:Նա այդ գումարով վիճակախաղի տոմս գնեց:և շահեց հարյուր մարկ:Նա մտածեց որ արյուր մարդ գումար է ներ դրել իր շահած հարյուր մարկի վրա:Այդ հշողություն երի ժամանակ նա նկատեց մի տխուր աղջկա:Մոտեցավ նրան  և մեկնեց դրամապանակը:Աղջիկը լացակումած վերցրեց դրամապանակը և ուզում էր բացել:Կոմիտասը  չը  թողեց:Նա հրավիրեց աղջկան եկեղեցի համերգ լսելու:աղջիկը համաձայնեց և երկար նայեց  նրա յետևից: